Si me permites…
14 de Noviembre
2006
2006
Ya hace veinte años, o más
casi soy de aquí, chaval
no recuerdo qué nos juntó
pero doy las gracias
no imagino qué pasará
pero veo canas
Dos niños con padres distintos
dos niños con padres benditos
y cada par, dos gotas de agua

Más quisiera que ayudarte
pero sólo me sale un ‘lo siento’…
Sabes que lo llevas dentro
que no parará de enseñarte
que nunca nada se acaba
si tú coges el testigo
si tú no cierras el libro
Y por si no lo supieras
tienes mi mano en el hombro
(tira de ella cuando quieras)
Per al meu amic…

15/11/06 a las 15:07
Muchísimas gracias, me ha emocionado. En fin, ahora mismo no sé poner en palabras bonitas como las tuyas nuestra amistad, pero espero también que acabe siendo canosa, y sabes que siempre que me necesites, aunque sea ahora cuando esté a distancia, puedes contar conmigo. Un abrazo.
16/11/06 a las 14:36
Permeteu-me dir-vos que estic orgullos de poder compartir l’amistat amb vosaltres.
No canvieu mai.
Salut!
16/11/06 a las 15:26
Suscribo lo que dices, Ivan…
16/11/06 a las 22:17
:_)