Si me permites…

14 de Noviembre
2006

Ya hace veinte años, o más
casi soy de aquí, chaval
no recuerdo qué nos juntó
pero doy las gracias
no imagino qué pasará
pero veo canas

Dos niños con padres distintos
dos niños con padres benditos
y cada par, dos gotas de agua

Más quisiera que ayudarte
pero sólo me sale un ‘lo siento’…
Sabes que lo llevas dentro
que no parará de enseñarte
que nunca nada se acaba
si tú coges el testigo
si tú no cierras el libro

Y por si no lo supieras
tienes mi mano en el hombro
(tira de ella cuando quieras)

Per al meu amic…

Guardado en: Pensado
Tags:

4 comentarios a la entrada “Si me permites…”

  1. Muchísimas gracias, me ha emocionado. En fin, ahora mismo no sé poner en palabras bonitas como las tuyas nuestra amistad, pero espero también que acabe siendo canosa, y sabes que siempre que me necesites, aunque sea ahora cuando esté a distancia, puedes contar conmigo. Un abrazo.

  2. Permeteu-me dir-vos que estic orgullos de poder compartir l’amistat amb vosaltres.
    No canvieu mai.
    Salut!

  3. Suscribo lo que dices, Ivan…

  4. :_)

Deja un comentario