Y, por fin, Sabina

Esta noche nos vemos, Joaqui…

Joaquin Sabina

Nos conocimos en la tele, tío. Tú no te acuerdas, pero te hice un buen titular (o así lo dejaste entrever) y luego me (nos) echaste una firmita en un cacho de papel. Mira que no llevarte un CD… no tengo vergüenza. Luego te (os) oí cantar aquí al lado de casa (un lujo), un frío mes de noviembre. Y al poco, en un gélido mes de ¿junio?, te (te) fui a ver al mismo sitio en que esta noche, por fin, nos reencontramos. Vendrá el Nano, que no sobra, aunque a ver cuándo te curras una gira con Andrés

Un comentario en “Y, por fin, Sabina

  1. figura, passa-ho molt bé…

    Jo la veritat que tenia moltes ganes, i al final no hi aniré i hauré convidat als meus pares.

    No sóc tan fan com tu del Sabina, ni tan com ma mare del Serrat, però crec que m’agraden tots dos, i no per com canten, sino pel que canten.

    ja em faras un resum

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos necesarios están marcados *

*

Puedes usar las siguientes etiquetas y atributos HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>